τύπος


Οι παλιές ελληνικές ταινίες: ʼρθρο του Βασίλη στην Καθημερινή της Κυριακής (2004)
: 01.01.2009

ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ


 


ʼρθρο του Βασίλη Καζούλλη στο Κάπα/Καθημερινής της Κυριακής (1.8.2004, σελ. 103), για τη στήλη «Τι μ’ αρέσει» επιμέλειας Μαργαρίτας Πουρνάρα.


 


«Φαίνεται πως ό,τι αγαπάς από παιδί σε συντροφεύει και σε ζεσταίνει για όλη σου τη ζωή. Τα παιδικά χρόνια για τον καθένα είναι το όνειρο, η φαντασία, η χαρά και η ελπίδα. Στις δυσκολίες κανείς αναζητάει το παρελθόν και τη χαμένη αθωότητα για να πάρει δύναμη, να προχωράει και να δημιουργεί σ’ αυτό που λέμε σύγχρονη εποχή.


Αυτήν τουλάχιστον την παιδικότητα αναζητώ κάθε φορά που βλέπω και ξαναβλέπω τις παλιές ελληνικές ταινίες και ειδικά τις κωμωδίες. Εκεί ξαναβρίσκω τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, τους συγγενείς, τους φίλους και όλοι είναι εδώ, στις καρδιές μας, με την αγάπη και το χαμόγελο.


Βλέπω ξανά τους μουσικούς, τις ορχήστρες, τις εκδρομές και αγαπάω απ’ την αρχή τα τραγούδια και τις μελωδίες. Έτσι αρχίζει το παιχνίδι με τις αναμνήσεις και κάθε τι δικό μου και καμιά φορά νομίζει κανείς πως είναι μέσα στην ταινία και άλλοτε πως βγαίνει από ‘κει και την παρακολουθεί. Τους διαλόγους τους ξέρω, γιατί τους έχω ζήσει πολλές φορές. Αυτή είναι η δύναμη στις ταινίες, η αλήθεια, ακόμα κι αν το σενάριο φαίνεται «αφελές» ή «αναμενόμενο».


Και οι ηθοποιοί είναι οι δικοί μας άνθρωποι, οι αγαπημένοι, με τη ζωντάνια και τη χαρά της ζωής, στην παλιά μας γειτονιά με τα μικρομάγαζα, τα καφενεία και τις γιορτές. Η πόλη είναι δική μας, οι δρόμοι τα, τα παλιά σπίτια, οι αυλές με τα λουλούδια. Ταξιδεύεις στα νησιά και τις θάλασσες με τους απλούς ανθρώπους και τα καλοκαίρια με τον ήλιο και το φως. Μ’ αρέσει πώς εναλλάσσεται η χαρά κι η λύπη, όπως είναι πραγματικά η ζωή και οι ρόλοι είναι αυτό που ξέρεις και αγαπάς που συγχωρείς και καταλαβαίνεις. Αναγνωρίζεις τα’ αστεία που έκανε ο παππούς σου και ο πατέρας σου και τα όμορφα ζευγάρια είναι αυτά που έβλεπες κάθε μέρα να περπατούν τα’ ανοιξιάτικα απογεύματα. Και το τέλος το ξέρεις μα θες να το ξαναδείς. Έτσι όπως τελειώνει κάτι που αρχίζει κάτι καινούριο που σου ξαναδίνει νόημα κι αισιοδοξία. Έτσι όπως τελειώνει το αγαπημένο σου τραγούδι που θες να ξαναπείς.»

επιστροφή